Geen ufo te bekennen. We turen naar Es Vedrà, een rotseiland omgeven door mythes, mirakels, magnetisme en magie. Dit zou het Sireneneiland zijn uit Homerus’ Odyssee, waar scheepskompassen op hol slaan, een priester ooit Maria aan zich zag verschijnen, vreemde lichtcirkels worden waargenomen en het zou wemelen van de ufo’s. Maar we zien ze niet. Niks geen heilige maagd of vliegende schotels, maar toch: het uitzicht op de bijna vierhonderd meter hoge rots kan zo op een ansichtkaart.
Geen eiland ter wereld waar het simpelste genoegen, de zonsondergang, zo tot kunst is verheven als hier op Ibiza. Cala d’Hort, een afgelegen baai met een kiezelstrand en een strandrestaurant, biedt het mooiste uitzicht op Es Vedrà. Bij El Carmen zien we aan een tafeltje op de veranda bij een eenvoudige maar prijzige maaltijd de zon net naast die mythische rots zachtroze in zee zakken. Tenminste, dat is de bedoeling. Alleen zijn wij vergeten te reserveren en worden we weggestopt achter een palmboom.
Het kan goedkoper, want die zonsondergang is gratis. Iets verderop hobbelen we over een onverharde weg naar Sa Pedrera, een kalkstenen rotsplateau op duizelingwekkende hoogte tegenover Es Vedrà. Auto parkeren, stukje wandelen door het bos, koele fles cava mee en genieten maar. Aan het einde van de dag arriveren de toeristen en locals bij bosjes, maar het is hier altijd nog een stuk stiller en ontspannener dan bij het wereldberoemde Café del Mar. [...]
Nog geen reacties.
